امام حسین (ع)، صورت اشک آلودشان را روی چهره خون آلود حضرت علی اکبر (ع) گذاشتند و آن قدر بلند گریه کردند که همه صدای گریه بلند ایشان را شنیدند.حضرت علی اکبر (ع)، نخستین فرد از بنی هاشم بودند که به میدان جنگ رفتند و درمورد سن ایشان گفته شده است که ۱۸، ۱۹، ۲۵ یا ۲۷ سال داشتند و در جریان واقعه کربلا، نزد پدرشان، امام حسین (ع) آمدند و اجازه طلبیدند و حضرت سیدالشهداء (ع) هم به ایشان اجازه دادند و سپس نگاه مأیوسانه به علی اکبرشان کردند و دو انگشت اشاره را به طرف آسمان بلند کردند و گفتند: «خدایا خودت بر این قوم، شاهد باش که به سوی آنها جوانی رفت که از نظر جمال و کمال و سخن گفتن، شبیهترین مردم به رسول توست و ما هرگاه مشتاق دیدار پیامبر تو بودیم به چهره علی اکبر مینگریستیم.حضرت علی اکبر (ع) به میدان آمدند و با دشمن میجنگیدند و چنین رجز میخواندند: «من علی پسر حسینم، سوگند به کعبه، ما نزدیکتر و شایستهتر به (مقام) پیامبر (ص) هستیم. سوگند به خدا نباید پسر زنازاده (ابن زیاد) بر ما حکومت کند، با شمشیر، شما را میکوبم و همچون کوبیدن جوان جوانی هاشمی و علوی، از حریم پدرم حمایت مینمایم.»ضربات خوردکنندهای بر دشمن وارد ساخت و ۱۲۰ نفر از سواران دشمن را کُشتند و تشنگی بر آن حضرت چیره شد و نزد پدر برگشتند و عرض کردند: «پدر جان! شدت تشنگی مرا کشته و سنگینی اسلحه مرا به زحمت انداخته است.»امام حسین (ع) گریه کردند و فرمودند: «محبوب دلم صبر کن. بزودی رسول خدا (ص) تو را سیراب خواهد کرد که بعد از آن هرگز تشنه نخواهی شد.»امام حسین (ع) انگشتر خود را به حضرت علی اکبر (ع) دادند و فرمودند: آن را در دهان خود بگذار و به سوی دشمن برگرد.حضرت علی اکبر (ع) در حالی که دست از جان شسته و دل به خدا بسته و به سوی

مراسم «چاق چاقو» در شهر سامانمراسم چاق چاقو یکی از آیینهای عزاداری حسینی است که اصالتاً مربوط به شهرستان سامان میباشد و هم اکنون در این شهرستان (شهر سامان و اکثر روستاهای زیر مجموعه مثل شوراب صغیر) و برخی نقاط استان چهارمحال و بختیاری (مثل سورشجان) برگزار میشود.نکته مهم مربوط به مراسم چاق چاقو این است که برخلاف بسیاری از مراسم عاشورایی، چاق چاقو در نیمه شب (اغلب ساعت ۳ نیمه شب) و فقط یک شب (در شب عاشورا) برگزار میشود.در این مراسم دسته بزرگی از جمعیت با شکلی خاص، اشعاری ویژه و آهنگی مخصوص در شهر سامان به راه افتاده و هر نفر دو قطعه سنگ یا چوب تخت را در دست گرفته و با نظمی خاص بر هم میکوبند.مردم شهر سامان بویژه جوانترها، هر ساله شب عاشورا از ساعت ۹ شب به تکیه ها، مساجد و حسینیهها رفته و از ساعت حدود ۲ بامداد با صدای نی، سنج، طبل و خواندن نوحه ویژه و صف بندی، با کوبیدن چوب یا سنگها به هم و «یا علی (ع)» گفتن به سمت هیئت چاق چاقو رفته و در حالی که جمعیت آنان بیشتر و بیشتر میشود و صدای سنگ و چوبها سکوت شب را در هم میشکند، تا اذان صبح، به عزاداری در خیابانها و کوچههای شهر میپردازند.زنان و کودکان هم بر بامها و جلوی درب منازل جمع شده و همه شهر مملو از غمی سنگین میشود. تا زمانی که هوا تاریک است باید شهر را دور بزنند که این مراسم با برگزاری نماز جماعت صبح در مسجد جامع شهر پایان مییابد و مردم خود را برای عزاداری روز عاشورا آماده میکنند.یکی از فلسفههای اجرای این برنامه یادآوری جریان شب عاشوراست که امام حسین (ع) بیعت را از یاران خود برمی دارد و از آنها میخواهد که هر کسی که نمیخواهد بماند برود و از فرزندان خویش میخواهد که دو تکه سنگ را به هم بکوبند تا صدای پای اسب کس

دومین دوره ویژهبرنامه ملی «از تبار قلم» در سراسر کشور برگزار شد؛ویژهبرنامههای دیدار، تجلیل و مرور آثار نویسندگان ارزشمند و کمتر قدر دیده در سرتاسر کشور همزمان با گرامیداشت ایام روز قلم برگزار شد.به گزارش پایگاه اطلاعرسانی نهاد کتابخانههای عمومی کشور، پس از برگزاری موفق نخستین دوره «از تبار قلم» در سال گذشته، دومین دوره این ویژهبرنامه همزمان با گرامیداشت روز قلم و دومین سالگرد ایام شکلگیری محافل ادبی، با هدف تجلیل و قدردانی از اهالی قلم (با موضوعات انقلاب اسلامی، دین و سبک زندگی) در تیرماه ۱۴۰۱ در سرتاسر کشور برگزار شد.ویژهبرنامه «از تبار قلم» در امتداد مسیر و رویکردی است که نهاد کتابخانههای عمومی کشور در توجه، اهمیت و ارج نهادن به نویسندگان، فرهیختگان و نخبگان کشور به عنوان یکی از شاخصهای اقتدار فرهنگی اتخاذ کرده است؛ رویکردی که پیش از این نیز با برگزاری برنامههایی چون «چهل قلم» و «راویان بالندگی» مورد توجه نهاد بوده است.از جمله معیارهای انتخاب نویسندگان در این ویژهبرنامه، دارا بودن شاخصهایی چون تعداد تألیفات ارزشمند و تأثیرگذار در حوزه موضوعی، دارا بودن ویژگیهای برتر آثار منتشره از نویسندگان در ۵ سال گذشته، استقبال عمومی از تألیفات نویسنده و همچنین داشتن تناسب و ویژگیهای لازم برای خرید و ارائه آثار در کتابخانههای عمومی استان بود.